Początkowo do getta przeniosło się kilkaset osób, nie wszyscy Żydzi weneccy zdecydowali się w nim zamieszkać. Część wyjechała z miasta i udała się do innych krajów. Warunki sanitarne i lokalowe w getcie były bardzo złe, dużo gorsze od tych, które panowały poza gettem. Gęstość zaludnienia getta była dużo wyższa niż reszty miasta, lokale mieszkalne były zatłoczone. Ceny wynajmu lokali wzrosły o wiele więcej, niż zadekretował Senat – chrześcijańscy właściciele mieszkań zarabiali dużo więcej, ponieważ w ich lokalach mieszkało znacznie więcej lokatorów niż wcześniej.
W 1528 nieco zliberalizowano przepisy dotyczące getta. Pozwolono Żydom na otwarcie Synagogi w getcie, obniżono również podatki, które musieli płacić.
W 1541 roku getto zostało powiększone. Stało się to na wniosek kupców żydowskich z krajów Levantu, którzy prowadzili handel pomiędzy Wenecją a Bałkanami. Kupcy ci nocowali w getcie, ale uznali, że jest ono zbyt małe i zbyt zatłoczone na ich potrzeby. Wystosowali petycje do Senatu Republiki, prosząc o wyznaczenie innego miejsca zamieszkania. Senat przychylił się do ich prośby i powiększył getto o tereny przyległe, zostały one nazwane ghetto vecchio (stare getto).