Nowi przybysze zostali jednak poddani innym restrykcjom niż Żydzi mieszkający w istniejącym już getcie, mogli oni mieszkać przez zaledwie dwa lata, w odróżnieniu od innych Żydów mogli zajmować się tylko handlem i nie mieli prawa udzielać pożyczek.
W XVII wieku, czyli w kulminacyjnym momencie istnienia getta, mieszkało w nim ok. 5 tysięcy osób. W związku z tym, że teren nie mógł być powiększany, a liczba ludności była coraz większa, wzniesiono tam pierwsze „drapacze chmur”, które liczyły do 7–8 pięter. Wyróżniały się one wtedy wysokością, pozostając do dziś w Wenecji jednymi z najwyższych budynków. W 1797 roku Napoleon Bonaparte otworzył bramy getta. Całkowite wyzwolenie weneckich Żydów nastąpiło wraz z utworzeniem w latach 60. XIX w. Królestwa Włoch.
Kultura i religia thumb|Synagoga Lewantyńska Mimo że getto było domem dla dużej liczby Żydów, mieszkańcy w weneckim getcie nigdy nie zasymilowali się tak, by stworzyć odrębną „wenecko-żydowską” tożsamość etniczną. Cztery z pięciu synagog były wyraźnie podzielone zgodnie z tożsamością etniczną: oddzielne synagogi służyły niemieckim (Scuola Grande Tedesca), włoskim (Scuola Italiana), hiszpańskim i portugalskim Żydom (Scuola Spagnola) oraz lewantyńskim Sefardyjczykom (Scuola Levantina).