Później na określenie owych klasterów używał terminu harmonika sekundowa (secondal harmonies), ponieważ opierała się na współbrzmieniu interwałów sekundy, w opozycji do tradycyjnej harmoniki dur-moll, której podstawę stanowi budowa tercjowa.
Cowell tak zdefiniował ideę klasterów dźwiękowych:
Klastery dźwiękowe (tone-clusters) są akordami zbudowanymi z małych sekund, które wywodzą się z górnego zakresu szeregu alikwotów i zyskują w ten sposób prawomocność. Przy budowaniu klasterów z sekund wielkich i małych, na wzór wielkich małych tercji stosowanych w systemie tercjowym, zakładamy ścisłe podobieństwo obydwu systemów oraz ten sam zasób możliwości. Dochodzimy też do ścisłych odpowiedników: 1) sekunda wielka wraz z małą na górze daje, tworząc od C klaster C-D-Es; 2) sekunda mała z wielką na górze: C-Des-Es; 3) dwie sekundy małe: C-Des-Eses; 4) dwie skundy wielkie: C-D-E. Te cztery triady są podstawą dla wszystkich większych klasterów, które mogą zyskać wielką różnorodność dzięki licznym możliwym zestawieniom triad w obrębie obszerniejszych klasterów. (New Musical Resources, 1919, str.