Inni eksperci uważają, że jednak byłoby to odejście od zapisów prawa. W takich sytuacjach Komisja Europejska dopuszcza wyjątki, ale muszą być one przekonująco uzasadnione.
Klasy stanu ekologicznego
Stan ekologiczny oceniany jest w pięciu klasach: I - bardzo dobry II – dobry III – umiarkowany IV – słaby V – zły.
W Ramowej dyrektywie wodnej zdefiniowano dość szczegółowo kryteria osiągnięcia przez jednolitą część wód stanu bardzo dobrego, dobrego i umiarkowanego oraz jednozdaniowo stanu słabego i złego.
Stan bardzo dobry ogólnie oznacza stan, w którym warunki fizyczno-chemiczne i hydromorfologiczne oraz biocenozy są specyficzne dla danego typu wód. Oznacza to, że zmiany antropogeniczne są bardzo niewielkie albo nie ma ich wcale, a zamieszkujące te wody organizmy wskazują na warunki niezakłócone lub prawie niezakłócone. W szczegółach oznacza to m.in., że skład taksonomiczny i liczebność wszystkich ocenianych grup organizmów odpowiada warunkom naturalnym. Jeżeli dla danego typu wód charakterystyczne są naturalne zakwity, ich występowanie nie przesądza o obniżeniu klasy, pod warunkiem, że ich częstotliwość i intensywność jest zgodna z warunkami naturalnymi.