W 1764 jako pierwszy poseł z województwa połockiego podpisał elekcję Stanisława Augusta. W 1767 został wybrany pierwszym posłem z woj. połockiego na sejm nadzwyczajny w Warszawie.
Po I rozbiorze, mimo że znaczna część jego dóbr znalazła się na terenie rosyjskim, nadal aktywnie uczestniczył w życiu politycznym Rzeczypospolitej. W Połocku został obrany delegatem obywateli z ziem zabranych do Petersburga, gdzie udało mu się wynegocjować dzięki wsparciu braci Iwana i Grigorija Orłowów m.in. utrzymanie języka polskiego w sądownictwie.
Sejm rozbiorowy powołał go w skład pięciu komisji i do Rady Nieustającej. 23 sierpnia 1776 jako konsyliarz Rady Nieustającej podpisał akt konfederacji sejmowej. W 1776 został ponownie wybrany do Rady Nieustającej, gdzie domagał się powiększenia siły zbrojnej, reformy skarbu i podniesienia oświaty.
W 1777 objął urząd pisarza skarbowego litewskiego, z którego w 1788 zrezygnował na rzecz zięcia – Stanisława Augusta Gorskiego.
W 1780 towarzyszył wraz bratankiem króla Stanisława Augusta, Józefem Poniatowskim, Katarzynie II w podróży do Połocka.