Młodość Wcześnie osierocony był wychowywany wraz z rodzeństwem przez siostrę ojca – Józefę ks. Świrską, która po śmierci męża wstąpiła do zakonu wizytek w Wilnie. Odebrał staranne wykształcenie domowe. Biegle władał sześcioma językami: rosyjskim, francuskim, niemieckim, włoskim, greckim i łacińskim. W młodości brał aktywny udział w życiu publicznym. Po zakończeniu wojen napoleońskich wyruszył w podroż po Europie. W 1818 rozpoczął studia na Academia Pontificia dei Nobili Ecclesiastici, gdzie poznał ks. Cappellariego, późniejszego papieża Grzegorza XVI. Za namową francuskiego filozofa Josepha de Maistre zdecydował się wstąpić do stanu duchownego, a w 1820 otrzymał święcenia kapłańskie. Podjął naukę na rzymskim uniwersytecie La Sapienza, gdzie w 1822 został doktorem św. teologii i filozofii.
Posługa duszpasterska w Rosji W 1822 powrócił do rodzinnych Tabołek, gdzie objął probostwo. W 1825 został proboszczem w Mohylewie, asesorem kolegialnym w Konsystorzu Mohylewskim oraz kanonikiem kapituły kijowskiej. W 1827 odszedł z Konsystorza Mohylewskiego, zostając asesorem rzymskokatolickiego Kolegium Duchownego w Petersburgu.