W 1828 otrzymał tytuł prałata kustosza kapituły archidiecezji mohylewskiej i został wizytatorem kościołów w Noworosji.

W 1829 został powołany na generalnego wizytatora archikatedry, kapituły, konsystorza i seminarium mohylewskiego oraz administratora archidiecezji mohylewskiej. W tym czasie bezskutecznie arcybiskup i metropolita wszystkich kościołów rzym.-kat. w Cesarstwie Rosyjskim Kacper Kazimierz Cieciszowski starał się o objęcie przez niego urzędu biskupa sufragana, a później biskupa koadiutora metropolity. Po śmierci Cieciszowskiego w 1831 papież Grzegorz XVI naciskał na władze rosyjskie na mianowanie ks. Niemirowicza-Szczytta metropolitą mohylewskim. W tym celu został on wezwany do Petersburga, gdzie spędził kolejne dwa lata. W czasie rozmowy z carem Mikołajem I stwierdził, że duchowni katoliccy nie mogą odmawiać unitom posługi duszpasterskiej. Zdecydowany sprzeciw ks. Niemirowicza-Szczytta wobec forsowanego przez władze rosyjskie przejścia unitów na prawosławie, spowodował jego odsunięcie i, mimo braku oficjalnej decyzji cara, zesłanie.