Zesłanie W 1833 wobec nieprzychylności władz rosyjskich został usunięty z urzędu administratora archidiecezji mohylewskiej i probostwa w Mohylewie. W tym samym roku został mianowany proboszczem w Odessie, a na specjalne życzenie cara Mikołaja I – wizytatorem kościołów w Moskwie i Noworosji. Po wizytacji miał udać się do Saratowa i oczekiwać dalszych decyzji ministra spraw wewnętrznych, które nigdy nie nadeszły. Było to równoznaczne zesłaniu, choć nie pozbawiono go oficjalnie godności kościelnych, a później pensji emerytalnej. Zamieszkał przy tamtejszym kościele. Znacznie przyczynił się do jego przebudowy i uposażenia, przeznaczając na te własne zasoby finansowe. Wspierał i utrzymywał kontakty z polskimi zesłańcamiW. Caban, Służba rekrutów z Królestwa Polskiego w armii carskiej w latach 1831-1873, Warszawa, 2001, s. 155, m.in. z przebywającą w latach 1841-44 w Saratowie Ewą Felińską. Po śmierci Mikołaja I w 1855 wystąpił z prośbą do nowego cara Aleksandra II o zgodę na spędzenie ostatnich lat życia w rodzinnym majątku. Otrzymał ją dopiero 3 lata później, w 1857, po 24 latach zesłania.

Powrót do Tabołek Do rodzinnych Tabołek powrócił jako emeryt w 1857, gdzie spędził swoje ostatnie lata pod nadzorem policyjnym. Zmarł w Tabołkach w 1865.