Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, po czym dostał się do niewoli, w której przebywał krótkotrwale. Po nastaniu okupacji sowieckiej ukrywał się na Białostocczyźnie. Po nadejściu w 1944 frontu wschodniego został zmobilizowany do Ludowego Wojska Polskiego i przydzielony do 34 pułku piechoty w składzie 8 Dywizji Piechoty (pułk stacjonował wówczas we wsi Mordy). W stopniu podporucznika na stanowisku dowódcy plutonu zwiadu konnego w kwietniu 1945 uczestniczył w forsowaniu Nysy i forsowaniu Odry, bitwie pod Budziszynem, walkach o Drezno. Po zakończeniu działań wojennych wraz z pułkiem został przeniesiony do miejsca jego stacjonowania w Sanoku. Pełnił funkcję wojskowego komendanta miasta Sanoka.
Poniósł śmierć 3 lutego 1946. Według publikacji w „Dzienniku Rzeszowskim” z 21 lutego 1946 zginął na posterunku. Według innych źródeł poległ w walce z UPA. W myśl dokumentów przekazanych rodzinie przez administrację wojskową w 1946, został zamordowany skrytobójczym strzałem przez członków UPA.