Poczynając od V w., ten element architektoniczny przybierał bardziej rozbudowaną formę i zaczął funkcjonować jako wysoka przegroda obwieszona ikonami. W drugiej połowie VI w. bizantyński poeta, autor ekfraz i epigramatów Paweł Silencjariusz w jednym ze swoich poematów opisał wnętrze kościoła Mądrości Bożej w Konstantynopolu (Hagia Sophia), który był później wzorcem architektury sakralnej dla całego Cesarstwa Bizantyńskiego i terenów, na które docierały jego kulturowe i polityczne wpływy. Z opisu wynika, że do sanktuarium zlokalizowanego we wschodniej części kościoła prowadziło troje drzwi, z których środkowe były największe. Rozwojowi sukcesywnego odgradzania prezbiterium od nawy sprzyjało zanikanie synthrononu i stopniowe zanikanie pastoforiów poprzez wchłanianie ich przez prezbiterium. Taka zmiana ukształtowania przestrzeni znalazła odzwierciedlenie w kształtowaniu się trzech wejść, czyli centralnie ulokowanych wrót królewskich i dwóch bocznych drzwi diakońskich po bokach.