Początkowo była to jedna półka, potem dwie, a później trzy.
Ostatecznie, w XIV i XV w. na Rusi ukształtował się tzw. ikonostas wysoki, który często sięga aż do sklepienia cerkwi. W przegrodach tego typu stosowano trzy przejścia. Taka ewolucja przebiegała stopniowo, w różnych częściach Rusi w innym tempie. Poszczególne hipotezy przedstawiają różne możliwe etapy ewolucji ikonostasu na Rusi. Według jednej z nich pierwotnie na przegrodach umieszczano ikony Matki Bożej i Chrystusa, a dopiero z czasem dołączano do nich ikony namiestne (miejscowe), czczone w danej cerkwi lub ikony lokalnych świętych czy świąt. Gdy już wyczerpywano miejsca dla 4 ikon, to wówczas tworzono wyższy rząd i tam lokowano kolejne obrazowania.
Z kolei inna hipoteza głosi, że rząd ikon namiestnych ukształtował się jako ostatni, bowiem dwie główne ikony dolnego rzędu miały być wcześniej lokowane na filarach, powyżej królewskich wrót, i nie powodowały zasłaniania wiernym widoku na to, co wydarzało się w prezbiterium. Taki pogląd ma wynikać z zachowanych opisów przegród cerkwi nowogrodzkich.