Efektem tego odkrycia było powstanie nomenklatora dwuczęściowego (dotychczasowe zaczęto w związku z tym nazywać jednoczęściowymi). Teraz składał się on z dwóch list: – ułożonej alfabetycznie listy liter (sylab, słów, zdań) i ich zamienników – tym razem przypisanych losowo i bez żadnego porządku; – listy zamienników – ułożonej alfabetycznie lub numerycznie – i odpowiadających im składników tekstu jawnego.
Podstawowa wada nomenklatora została usunięta i był on stosowany nadal. Pozostała jednak wada niemożliwa do usunięcia – zdobycie przez przeciwnika choć jednego egzemplarza nomenklatora wymuszało wymianę list we wszystkich miejscach, gdzie był stosowany (tajne kancelarie, ambasady, siedziby sztabów wojskowych itp). A sporządzenie, wielokrotne skopiowanie i bezpieczne rozprowadzenie nowej listy (a właściwie dwóch list) było ogromnym zadaniem logistycznym. Do tego w XIX wieku wprowadzenie telegrafu spowodowało dążenie do jeszcze większej redukcji ilości znaków tekstu zaszyfrowanego. Ideałem był system, w którym jeden znak byłby zastępowany również przez jeden znak ze znikomą możliwością jego rozszyfrowania. Wymagania te zdawał się spełniać szyfr Vigenère’a, przez lata uznawany za niemożliwy do złamania. I to on zastąpił nomenklator w tajnej korespondencji w połowie XIX wieku.
Bibliografia
Kategoria:Szyfry klasyczne