Mimo pozornej pewności zabezpieczenia tekstu zaszyfrowanego wczesne nomenklatory miały słaby punkt. Odkrył go w połowie XVII w. Antoine Rossignol – główny kryptolog francuskich królów Ludwika XIII i Ludwika XIV. Nomenklatory były tworzone w postaci tzw. zapisu równoległego – zarówno lista liter (sylab, słów) jak lista ich zamienników rosły w porządku alfabetycznym (albo – w przypadku zamienników liczbowych – w porządku numerycznym). Powodem była chęć uproszczenia odczytywania zaszyfrowanych tekstów. Nomenklatory zawierały setki, a nawet tysiące zamienników (nomenklator rosyjski z XVIII w. – ponad 2000). Wyszukiwanie ich na przypadkowo ułożonej liście wydawało się praktycznie niewykonalne. Rossignol stwierdził, że zapis równoległy jest wielką słabością nomenklatora – przewidując brzmienie składników tekstu jawnego można je z dużym prawdopodobieństwem zidentyfikować (np. zamiennik słowa Encyklopedia na pewno będzie się w nomenklatorze znajdował przed zamiennikiem słowa Wikipedia).