Z powodzeniem występowała w operach Mozarta, śpiewając Cherubina w Weselu Figara, Zerlinę w Don Giovannim i Paminę w Czarodziejskim flecie. Jednak do jej największych osiągnięć zaliczono występy w prapremierowych inscenizacjach oper Charles’a Gounoda. Jako Małgorzata w Fauście (1859), Baucis w Filemonie i Baucis (1860), Sylvie w Gołąbce (1860), tytułowa Mireille (1864) oraz Julia w Romeo i Julii (1867) odnosiła duże sukcesy, zwłaszcza że kompozytor niejednokrotnie dostosowywał partyturę do jej możliwości wokalnychKronika opery, Wydawnictwo Kronika, Warszawa 1993, s. 52.Piotr Kamiński, Tysiąc i jedna opera, Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA, Kraków 2008, t. 1, s. 511..
W roku 1859 zadebiutowała na scenie londyńskiej Opery Królewskiej w Dinorze Meyerbeera. Powracała tam regularnie aż do roku 1864 i później w latach 1871-1872, między innymi jako Gilda w Rigoletcie Verdiego, Matylda w Wilhelmie Tellu Rossiniego i Marguerite de Valois w Hugonotach Meyerbeera. Kiedy jej mąż, w roku 1868, stracił posadę w Théâtre-Lyrique, powróciła do Opéra-Comique. Następnie została zaangażowana w Operze Paryskiej, gdzie śpiewała do roku 1885. Pożegnała się z widzami, wykonując partię Małgorzaty w Fauście. Po zakończeniu kariery zajęła się pracą pedagogiczną.