Felicija Bortkevičienė (ur. 1 września 1873 w Linkaučiai, zm. 21 października 1945 w Kownie) – litewska działaczka polityczna, posłanka na Wielki Sejm Wileński i do Zgromadzenia Konstytucyjnego, feministka, wydawca.
Wczesne lata Rodzice Juzoas Povickas i Antanina Ona Liutkevičiūtė pochodzili ze szlachty litewskiej. Dom rodzinny został skonfiskowany za udział w Powstaniu styczniowym więc rodzina przeniosła się do wsi Antakalnis koło Wiłkomierza. Kilku członków rodziny matki zginęło w Powstaniu lub zostało zesłanych na Syberię za udział w nim. Jako dziecko odwiedziła swojego dziadka i wujków zesłanych do Insar. Rodzice mówili po polsku, mimo że czuli się Litwinami. Felicija nauczyła się trochę litewskiego od matki.
Uczęszczała do Gimnazjum Żeńskiego w Kownie w latach 1885–1889. W związku z oskarżeniem o podburzanie innych uczennic do zbojkotowania obowiązkowego uczestnictwa w modlitwach prawosławnych została wyrzucona ze szkoły. W 1890 udało jej się ukończyć Gimnazjum Żeńskie w Wilnie. Przez rok studiowała polską historię i język francuski na tajnym Uniwersytecie Latającym w Warszawie. Po powrocie do domu pracowała, wraz z ojcem do jego śmierci w 1898, w banku w Wiłkomierzu. W 1899 wyszła za mąż za inżyniera i przyjaciela z lat młodości Jonasa Bortkevičiusa.