Ponieważ jej mąż nie był szlachcicem rodzina Feliciji nie akceptowała jej małżeństwa. Nowożeńcy przeprowadzili się więc do Wilna, gdzie zaczęła studiować język litewski.
Przed I wojną światową W Wilnie wstąpiła do nielegalnego stowarzyszenia intelektualistów znanego jako Dwunastu Apostołów z Wilna. Przez kolportera nielegalnych książek Motiejusa Baltūsisa uzyskała dostęp do zakazanych w Imperium litewskich gazet: Varpas, Ūkininkas i Naujienos. Po jego aresztowaniu w 1902 sama zajęła się kolportażem. Książki ukrywała w Kościele św. Mikołaja. Weszła w skład komitetu centralnego Partii Demokratycznej Litwy założonej w 1902 i zarządu Litewskiego Związku Kobiet założonego w 1905. Aktywnie wspierała Rewolucję 1905 roku dostarczając agitatorom materiały, pieniądze i broń. Była członkiem komitetu organizacyjnego i delegatem na Wielki Sejm Wileński. Została szefem komitetu centralnego Unii Ludowej utworzonej w trakcie Sejmu, która zaproponowała, a Sejm przyjął, ustawę nadającą czynne prawo wyborcze wszystkim niezależnie od płci, religii czy narodowości. Po rewolucji zajęła się, wówczas już legalną, prasą w języku litewskim. Była wydawcą gazet Lietuvos ūkininkas i Lietuvos žinios. We wrześniu 1907 wzięła udział w pierwszym Kongresie Kobiet.