Aby system mógł zostać zaklasyfikowany jako MCC, musi trwać co najmniej 6 godzin. Dodatkowo układ musi mieć ekscentryczność wynoszącą co najmniej 0,7, co oznacza, że jego kształt jest stosunkowo zwarty i eliptyczny. Zanik MCC następuje, gdy system przestaje spełniać kryteria A i B. Rozległe Mezoskalowe Uklady Konwekcyjne (MCC) są największymi z Mezoskalowych Układów Konwekcyjnych (MCS) ale podobne kryteria stosuje się dla mniejszych MCS.
Umiarkowane szerokości geograficzne Mesoskalowe Układy Konwekcyjne są systemami pogodowymi, które w szerokościach umiarkowanych zależą od systemów synoptycznych, takich jak fronty czy prądy strumieniowe. Rola prądów barierowych Rozległe Mesoskalowe Układy Konwekcyjne są zjawiskami często obserwowanymi w średnich szerokościach geograficznych, gdzie istotną rolę w ich inicjalizacji odgrywają niskopoziomowe prądy strumieniowe (). Prądy te można zaobserwować na zdjęciach satelitarnych jeszcze przed rozpoczęciem konwekcji, szczególnie w postaci konwekcyjnych rolek chmurowych widocznych w świetle widzialnym. Prąd barierowy tworzy się na niskich poziomach atmosfery w pobliżu łańcuchów górskich, gdzie ukształtowanie terenu wymusza jego przebieg równoległy do gór. W regionie Wielkich Równin w Ameryce Północnej kluczową rolę odgrywa południowy niskopoziomowy prąd strumieniowy, znany jako GPLLJ ().