Transportuje on ciepłe i wilgotne powietrze z Zatoki Meksykańskiej w kierunku Gór Skalistych, wspierając powstawanie MCC, szczególnie wiosną i jesienią. Wiosenne MCC charakteryzują się rozległymi opadami warstwowymi i intensywnym deszczem, podczas gdy letnie MCC mają mniejszy zasięg, lecz generują bardziej dynamiczne zjawiska konwekcyjne. Na Wielkich Równinach MCC stanowią główne źródło ekstremalnych opadów w sezonie letnim, przyczyniając się również do występowania powodzi, tornad i innych groźnych zjawisk atmosferycznych. W Ameryce Południowej analogiczną rolę pełni SALLJ (), który przenosi wilgotne powietrze z Amazonii w stronę Andów. Pomaga to rozwojowi MCC w regionach wschodnich Andów, takich jak równiny centralnej Argentyny. Procesy te są wzmacniane przez zjawiska synoptyczne, w tym cyklogeneza u podnóża gór, oraz dzienne cykle termiczne, które wpływają na konwekcję w godzinach wieczornych. Powodzie Oba systemy – GPLLJ w Ameryce Północnej i SALLJ w Ameryce Południowej – odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu ekstremalnych zjawisk pogodowych związanych z MCC, takich jak ulewy czy silne wiatry.