Selekcję pozytywną przeprowadza się za pomocą dwóch podstawowych metod: selekcja masowa – jest najprostszą metodą polegającą na wyborze z selekcjowanego materiału roślin o pożądanych cechach i przeznaczeniu jej w całości do reprodukcji. Stosowana jest m.in. w hodowli odpornościowej (wybór nieporażonych roślin z zainfekowanego pola) i hodowli zachowawczej. selekcja indywidualna – metodą polegająca na oddzielnym zbieraniu nasion z każdej wyselekcjonowanej rośliny (tzw. pojedynku), a po ich wysiewie – wybór najlepszych rodów (pomostwa pojedynków). Nasiona zebrane z rodów mogą być użyte do następnego cyklu selekcji indywidualnej. Ocenia się w ten sposób nie tylko fenotypowe cechy roślin matecznych (które mogły pojawić się w wyniku oddziaływania czynników środowiska, bez istotnego wpływu korzystnych cech genetycznych), ale przede wszystkim ocenia się ich potomstwo.
Podstawowym warunkiem skuteczności selekcji (a tym samym postępu hodowlanego) jest wysokie zróżnicowanie genetyczne materiału wyjściowego. W celu rozszerzenia zakresu zmienności genetycznej stosuje się krzyżowanie. Skrzyżowanie dwóch odmian o wąskim zakresie zmienności danej cechy może prowadzić do wystąpienia potomstwa o znacznie przekroczonym zakresie zmienności obojga rodziców (tzw. transgresja). Ponadto krzyżowanie umożliwia uzyskiwanie pożądanych rekombinantów (hodowla rekombinacyjna).
Zobacz też selekcja (zootechnika)
Bibliografia
Kategoria:Rolnictwo