Ojciec Wilhelma był członkiem unii książąt protestanckich, jednak stany w jego państwie, widząc brak szans na realną pomoc z zewnątrz i rosnącą potęgę cesarskich wojsk Johanna von Tilly'ego opowiadały się za przymierzem z cesarzem. Na domiar złego w 1623 r. zapadł ostateczny wyrok w sprawie sporu o dziedzictwo po zmarłym stryju, landgrafie Hesji-Marburg Ludwiku IV, toczonego przez Maurycego z kuzynem, landgrafem Hesji-Darmstadt Ludwikiem V Wiernym – zgodnie z nim całe dziedzictwo zostało przyznane konkurentowi. Jesienią tego samego roku Maurycy opuścił księstwo aby szukać pomocy na północy, a jako namiestnika pozostawił Wilhelma. Pod nieobecność Maurycego stany podjęły rokowania z Tillym, aby przekonać go do opuszczenia Hesji lub przynajmniej zmniejszenia kosztów stacjonowania wojsk, co Maurycy uznał za zdradę.