W 1631 r. Wilhelm sprzymierzył się z królem szwedzkim Gustawem II Adolfem, który rok wcześniej wylądował z armią w Niemczech i wraz z 10-tysięcznym wojskiem oddał się pod jego komendę – w zamian otrzymał obietnicę powrotu jego księstwa do granic z 1618 r. Wilhelm został mianowany szwedzkim generałem i jego korpus (powiększony do 15 tys. ludzi) został rozlokowany w Hesji i Westfalii. W 1632 r. Gustaw Adolf przyznał mu jako nagrodę za usługi Fuldę, Paderborn i opactwo Corvey, obiecał także oddać Münster. Wilhelm i jego wojska uczestniczyły w kampaniach szwedzkich, także po śmierci Gustawa Adolfa w bitwie pod Lützen. Odnosił sukcesy w Westfalii i Dolnej Saksonii.
W przeciwieństwie do wielu innych książąt niemieckich Wilhelm nie porzucił stronnictwa szwedzkiego po klęsce w bitwie pod Nördlingen. Zyskał na czasie prowadząc rokowania z cesarzem. Po ich zerwaniu Wilhelm zawarł sojusz z Francją, uzyskując od niej subsydia, obietnicę zachowania zdobyczy z poprzedniego okresu wojny oraz przyznania ziem utraconych przez Hesję-Kassel po 1618 r. Jednak już w 1637 r. Wilhelm musiał uciekać z Kassel pod naciskiem wojsk cesarskich, które plądrowały i niszczyły jego księstwo.