W profesjonalnie wykorzystywanych bigramach stosowano jednak większe tablice, zawierające cyfry, spacje i znaki interpunkcyjne. Wystąpienie niektórych grup liter jest mało prawdopodobne (np. w języku polskim grupy z literami X lub Q) lub wręcz zupełnie nieprawdopodobne (np. zestawienia JL czy KG). Z drugiej strony dla innych, częściej pojawiających się w danym języku (np. polskie DO, PO czy NA), trzeba było wyznaczyć wiele zamienników żeby ukryć je przed kryptoanalitykami używającymi metody analizy częstości występowania znaków. Liczba zamienników rosła więc nawet do ponad 1000. Wymagało to (podobnie, jak w nomenklatorach) tworzenia oddzielnych list zamienników i odpowiadających im par liter. Również w celu utrudnienia odczytania szyfru przekształcano czasem tekst jawny przed zaszyfrowaniem. Na przykład w rosyjskich bigramach z początku XIX wieku tekst jawny wpisywano w szablon dzielący go wyraźnie na pojedyncze znaki i nie szyfrowano par liter następujących po sobie w tekście, ale pary z sąsiednich wierszy lub wg zasady „pierwsza i ostatnia litera w wierszu, potem 2 i przedostatnia itd do środka wiersza”. Używano też czasem kilku różnych tablic do zaszyfrowania fragmentów tego samego tekstu.
Szyfr poligramowy został pod koniec XIX wieku wyparty przez łatwiejsze w użyciu kody.
Przypisy
Bibliografia
poligramowy