W okresie od VI–VII wieku do XIV wieku (momentu podboju arabskiego) na terenach tych dominowało chrześcijaństwo i związane z nim formy artystyczne.
Sztukę i architekturę Nubii dzieli się zwyczajowo na trzy okresy: wczesny (VII–IX wiek), klasyczny (IX–XII wiek, odejście od maniery z okresu wcześniejszego, rozkwit malarski i większa swoboda) oraz późny (XIII–XIV wiek). Okres wczesny charakteryzował się brakiem teologicznych cyklów obrazowych, prostymi kompozycjami o hieratycznym układzie, płaskich i rozproszonych fakturach, ornament występował sporadycznie. W okresie klasycznym nastąpiło odejście od dotychczasowej maniery, rozkwit malarski i większa swoboda twórcza. W malarstwie pojawiły się rozbudowane programy ikonograficzne. Wzorce bizantyjskie uległy przetworzeniu, co sprawiło, że wykształcił się lokalny charakter sztuki. W okresie późnym obserwuje się dążenie do syntetyzowania i upraszczania form, pojawiły się też inspiracje sztuką arabską – przede wszystkim bogate ornamenty.