Innym rodzajem kategoryzacji malarstwa nubijskiego jest podział oparty na opracowaniach malowideł z katedry w Faras, w którym wyróżnia się: styl fioletu (VIII wiek, przykładem jest św. Anna z Faras), styl żółto-czerwony (pierwsza połowa X wieku, reprezentowany przez wizerunek archanioła Michała) i styl wielokolorowy (koniec X i początek XI wieku, przykładem są przedstawienia biskupów, zwłaszcza Marianosa). Wyróżnienie trzech etapów dotyczy użycia i dominacji określonych barw, od których poszczególne fazy zostały nazwane. Podział służy przede wszystkim datowaniu – pozwala na ustalenie precyzyjnej chronologii stanowisk archeologicznych na podstawie badania scen malarskich.
Chrześcijańskie malowidła nubijskie są nierozerwalnie związane z architekturą. Przedstawienia malarskie odkrywano przede wszystkim w obiektach sakralnych i kościołach na terenie Makurii i Nobadii (materiały z terenu Alodii są bardzo skąpe), na stanowiskach archeologicznych: Faras, Stara Dongola, Wadi es-Sebua, Tamit, Abdallah Nirqi, Abu Oda, Abd el-Gadir, Sonqi Tino, Kulubnarti, Banganarti i Qasr Ibrim.