Bandik świnionogi (Chaeropus ecaudatus) – wymarły gatunek ssaka z rodziny bandikowatych (Chaeropodidae), który zamieszkiwał suche i półpustynne stepy Australii. Ostatnie okazy tego gatunku zaobserwowano w latach 50. XX wieku.
Budowa Ciało bandika świnionogiego mierzyło od 23 do 26 centymetrów długości, natomiast ogon miał długość od 10 do 15 centymetrów. Zwierzę osiągało masę ciała około 200 g.
Ciało porastał gruby włos. Na grzbiecie miał on kolor brązowopomarańczowy, a na brzusznej stronie ciała szarobiały z odcieniem płowym. Na głowie widniały duże oczy. Czaszka była płaska a szeroka, pysk długi i wąski. Kości nosowe średniej długości. Szeroka była przestrzeń międzyoczodołowa. Łuki jarzmowe w szerokiej swej przedniej części zawijały się przed oczodołami. Podniebienie miało nieregularne otwory i niewielkie bullae, zaokrąglone w kształcie. Pysk liczył liczne siekacze, przy czym piąty był o połowę mniejszy od czwartego. Na kłach badacze zwracają uwagę na zaokrąglony wtórny guzek. Guzek wtórny na czwartym przedtrzonowcu kierował się do tyłu i do wewnątrz, na piątym zaś do tyłu. Trzeci z siekaczy żuchwy też miał guzek skierowany do tyłu. Pierwszy z przedtrzonowców był mniejszy od trzeciego, a najmniejszy z nich był czwarty. Szerokie zęby trzonowe kształt miały niemal kwadratowy.