Wydłużone a smukłe uszy sterczące ku tyłowi i nieco zakrzywione do środka porasta cienkie futro.
Na tułowiu samicy znajdowało się marsupium, czyli torba lęgowa, kryjąca 8 sutków. Wbrew epitetowi gatunkowemu ciało bandika świnionogiego wieńczył ogon, co więcej, wyprzedzał on długością ogony innych bandików. Wierzchnią jego stronę pokrywała barwa czarna, spodnią zaś biel.
Kończyny porastało futro szarawo-białe, żółtawe, niedużej długości. Kończyny przednie bandika były długie a smukłe, kończące się dwoma funkcjonalnymi palcami zakończonymi czymś na kształt rozszczepionego świńskiego kopyta, czemu zawdzięcza on swą nazwę. Kończyna tylna kończyła się natomiast jednym tylko funkcjonalnym czwartym palcem uczestniczącym w przemieszczaniu się zwierzęcia, podczas gdy połączone palce drugi i czwarty służyły raczej pielęgnacji futra.
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1838 roku irlandzki przyrodnik William Ogilby, nadając mu nazwę Perameles ecaudatus. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to „nad brzegiem rzeki Murray”;