ograniczone w 1988 roku przez australijskich zoologów Jacka A. Mahoneya i Williama Ride’a do „lasu w pobliżu rzeki Murray, na południe od połączenia z rzeką Murrumbidgee między Mitchell’s Camp of Passage a 2nd Camp”, w Nowej Południowej Walii, w Australii. Holotyp jest obecnie najwyraźniej zaginiony (samica odłowiona 16 czerwca 1836 roku przez szkockiego podróżnika Thomasa Livingstone’a Mitchella). Holotyp prawdopodobnie utracił swój ogon w wyniku doznanego uprzednio urazu, ale niewiedzący o tym badacz opisał gatunek jako bezogonowy, nadając mu taki właśnie epitet gatunkowy, czyli ecaudatus. Neotyp wyznaczony przez australijski zespół teriologów (Kenny James Travouillon, Harold Edwin Parnaby i Sandy Ingleby) to częściowy szkielet i czaszka młodego samca o sygnaturze AM PA422 z kolekcji Muzeum Australijskiego; kolekcjoner i data odłowienia nieznana. Podgatunek occidentalis formalnie opisał w 1845 roku angielski przyrodnik John Gould jako odrębny gatunek i nadając mu nazwę Chaeropus occidentalis. Miejsce typowe to Walyormourning w pobliżu Goomallig, około 65 km na północny wschód od Northam, Australia Zachodnia, Australia.