Co więcej, potężne północne i wschodnie rody partyjskie, czyli Kusti Chwarasan i Kusti Adurbadagan, wycofały się do swoich warowni i pogodziły się z Arabami, ponieważ nie chciały walczyć u boku Sasanidów.
Podbój muzułmański
thumb|left|Imperium Sasanidów: terytorium przez większość jego istnienia (ciemna zieleń) i zasięg krótkotrwałych największych zdobyczy z VII wieku (jasna zieleń) thumb|left|Moneta z wizerunkiem Chosroesa II, któremu Mahomet osobiście miał wysłać list z zaproszeniem do przyjęcia islamu. Współczesna historyczka Parvaneh Pourshariati twierdzi, że arabska inwazja na Persję nie rozpoczęła się tak jak powszechnie przyjęto, czyli w latach 632-634, po przystąpieniu do wojny sasanidzkiego króla Jezdegerda III, który rządził od 632 do 651, ale wcześniej, bo w latach 628-632. Ważną przyczyną tej zmiany w tradycyjnym postrzeganiu historiografii jest fakt, że podbój arabski Mezopotamii zaczął się dokładnie wtedy, gdy Sasanidzi i Partowie byli zaangażowani w bratobójcze walki o to, kto zostanie następcą tronu sasanidzkiego. Gdy oddziały Wielkiego Kalifatu Islamskiego rozpoczęły swoje pierwsze ataki na terytorium Persji, Jezdegerd III zlekceważył to zagrożenie i odmówił wysłania wojsk przeciwko najeźdźcom.