W ciągu kolejnych kilku miesięcy baza służyła dziewięciu polarnikom jako schronienie podczas trwania nocy polarnej. Trwały w niej wówczas przygotowania do planowanego na wiosnę wymarszu na południe. 15 października na biegun południowy wyruszyli Amundsen, Sverre Hassel, Oscar Wisting, Olav Bjaaland i Helmer Hanssen, zaś 1 listopada Prestrud, Stubberud i Hjalmar Johansen rozpoczęli podróż badawczą na Półwysep Edwarda VII. W bazie pozostał wówczas wyłącznie kucharz Adolf Lindstrøm. Pod koniec grudnia do Framheimu powróciła grupa Prestruda, a 25 stycznia dotarła tam grupa Amundsena, która kilka tygodni wcześniej osiągnęła biegun południowy. 30 stycznia baza została opuszczona.
W ciągu kolejnych kilku lat baza została przysypana świeżymi opadami śniegu. W latach trzydziestych jej okolice zostały wykorzystane przez ekspedycje dowodzone przez Richarda Byrda pod budowę stacji badawczych Little America I, II i III. Około roku 1962 bryła lodu, na której były niegdyś zlokalizowane baza Framheim i stacje Little America, oderwała się od Lodowca Szelfowego Rossa i zaczęła dryfować po otwartym morzu. Później utworzona w ten sposób góra lodowa uległa dalszym podziałom.