Stowarzyszenie, któremu przewodził Muhammad Salih al-Kazzaz, formułowało głównie postulaty związane z ochroną interesów pracowników w okresie kryzysu gospodarczego, było jednak również negatywnie nastawione do rządu za jego represyjny sposób rządzenia i nadmierne ustępstwa wobec Wielkiej Brytanii oraz zagranicznych firm naftowych. Niechęć wobec Brytyjczyków była podzielana przez wielu Irakijczyków nienależących do organizacji politycznych. Przywódcy plemion mieli rządowi za złe nieobjęcie ludności wiejskiej ulgami podatkowymi, które dotąd zwyczajowo jej przysługiwały. Szyiccy duchowni byli niechętni rządowi z powodu dyskryminacji ludności szyickiej.
Przebieg protestów Wobec faktu, że irackie służby bezpieczeństwa utrudniały opozycji organizację protestów ulicznych, opozycja wezwała do masowego uchylania się od płacenia podatków i wysyłania petycji do króla Fajsala z apelem o rozwiązanie rządu. Opozycja nawiązała ponadto kontakty z przywódcami plemion, nakłaniając ich do wszczęcia zbrojnego buntu. W lipcu 1931, gdy dotychczasowe działania nie przyniosły żadnych rezultatów, Stowarzyszenie Rzemieślników wszczęło strajki w miastach Iraku, w tym Bagdadzie i Basrze. W ośrodkach tych przestały działać sklepy i transport miejski, na ulicach miały miejsce manifestacje.