Środowiskiem życia tych ptaków są skaliste wzgórza, również zbocza górskie, rumowiska, stepy, wąwozy, równiny i obrzeża pustyń z rzadko rozmieszczonymi drzewami i krzewami. Żywią się owadami i ich larwami. Gniazdo umieszczone jest w zagłębieniu w skałach, w skarpie, niskim klifie; w niektórych obszarach zasięgu również w norach ssaków. W zniesieniu znajduje się od 4 do 6 jaj, które wysiadywane są przez samicę; inkubacja trwa 12–13 dni. Następnie samiec wraz z samicą opiekują się młodymi, które stają się w pełni opierzone po 15–16 dniach życia.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał niemiecki odkrywca i ornitolog, Theodor von Heuglin. Opis ukazał się w 1869 w Ornithologie Nordost-Afrika's, sporządzony został na podstawie informacji dostarczonych przez Finscha. Holotyp pochodził z Syrii. Pierwszy opis zawierał informacje o miejscach pozyskania znanych okazów, długość skrzydła, opis upierzenia i porównanie do innych gatunków. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Saxicola Finschii. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza białorzytkę białogrzbietą w rodzaju Oenanthe. Niektórzy autorzy uznają O. finschii za jeden gatunek razem z białorzytką srokatą (O. lugens). Różnice między podgatunkiem O. f. barnesi a O. l. persica są warte zbadania.