Populacja tych bawolców wzrasta.

Opisano również taksony wymarłe w czasach prehistorycznych: Alcelaphus bubastis – szczątki subfosylne znalezione w grobowcach podczas wykopalisk w Abadiyeh, niedaleko Kiny w Egipcie. Alcelaphus probubalis – szczątki subfosylne znalezione w plejstoceńskich osadach w Aboukir, w Algerii. Alcelaphus robustus – szczątki subfosylne znalezione w plejstoceńskich osadach nad rzeką Vaal w Południowej Afryce.

thumb|Bawolec krowi thumb|Bawolec rudy thumb|Bawolec masajski thumb|Bawolec esowatorogi thumb|Bawolec etiopski

Genetyka i krzyżówki W 2000 zbadano dwie główne populacje bawolca etiopskiego, zamieszkujące Senkele Wildlife Sanctuary i Park Narodowy Nechisar, pod kątem zmienności DNA mitochondrialnego (pętla D) i jądrowego (mikrosatelitarnego) między populacjami i w obrębie podgatunku. Pomiędzy populacjami znaleziono znaczne różnice, ta z Senkele Wildlife Sanctuary wykazuje większe zróżnicowanie genetyczne niż zamieszkująca Park Narodowy Nechisar National. Okazało się też, że przemieszczenie osobników z Senkele Wildlife Sanctuary w 1974 nie przyczyniło się zbytnio do wzbogacenia puli genowej populacji z Parku Narodowego Nechisar. Co więcej, populację bawolca etiopskiego porównano z większymi populacjami bawolca rudego i oba podgatunki okazały się prezentować duży stopień zmienności genetycznej.