Celem tego jest zwiększenie poczucia stabilności poprzez zapewnienie sobie dobrobytu w dłuższym okresie.
W praktyce wyrównywanie poziomu konsumpcji w cyklu życia jednostki odbywa się między innymi poprzez kredyty bankowe i pożyczki. Przede wszystkim jednak dokonuje się to zarówno poprzez powszechne państwowe, jak i te oparte na sektorze prywatnym, systemy emerytalne, funkcjonujące na różnych zasadach w poszczególnych państwach lub za pośrednictwem systemu ubezpieczeń gospodarczych.
Model Fishera i hipoteza cyklu życia oraz teoria dochodu permanentnego Wyrównywanie poziomu konsumpcji w przebiegu życia jednostki jest elementem składowym teorii dochodu permanentnego stworzonej przez Miltona Friedmana w 1957 roku, a także modelu Irvinga Fishera (który jest tłumaczony przez teoretyków w następujący sposób: „w modelu tym racjonalna jednostka, doświadczająca określonych ograniczeń budżetowych, musi podjąć decyzję o rozdziale swojej konsumpcji pomiędzy lata młodości i starości, tak by zmaksymalizować swój życiowy dobrobyt […] – może ona dokonać transferu konsumpcji z lat wcześniejszych na lata późniejsze poprzez mechanizm oszczędzania […] bądź dokonać transferu konsumpcji z lat późniejszych na lata wcześniejsze, stosując mechanizm pożyczania”).