Jak zauważył Kossak w liście do żony, krajobraz ten wyglądał niewinnie dla artysty, jednak dla żołnierza odsłoniętego na całej długości szarży miejsce to musiało zdawać się piekłem. Po tygodniowym pobycie w Hiszpanii obaj artyści spędzili kilka dni w Paryżu, gdzie Kossak przestudiował umundurowanie wojsk z epoki w Musée de l'Armée.
Po powrocie do Berlina Wywiórski przystąpił do malowania pejzażu, prace ukończył jeszcze w grudniu 1899. Do końca stycznia kolejnego roku Kossak ukończył kompozycje figuralne czterech dużych obrazów stanowiących szkic przygotowawczy do ostatecznego dzieła. Płótna, każde o wymiarach 150 × 288 centymetrów, przewieziono do Warszawy, gdzie miały posłużyć jako wzór do panoramy malowanej in situ w rotundzie po ekspozycji Berezyny. Ostateczne dzieło miało być, w pewnym przybliżeniu, dziesięciokrotnie większe.
Pomysł namalowania obrazu nie uzyskał jednak akceptacji rosyjskiej cenzury i zarządzającego nią generała-gubernatora warszawskiego Aleksandra Imeretyńskiego. Kossak zgodził się na ustępstwa i usunięcie polskiego szwadronu na dalszy plan, by ostateczny obraz miał mniej patriotyczny wydźwięk, jednak Imeretyński postawił warunek, by obraz najpierw zaprezentowano w Moskwie i Petersburgu.