Od 1896 sprawował stanowisko dyrektora Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie. Otrzymał VI rangę w zawodzie od 20 września 1901. W związku z działalnością polityczną od 1907 przebywał na urlopie (od tego czasu kierownictwo zakładu pełnili Walerian Krywult i od 1908 Jan Dziurzyński). Od 1 stycznia 1908 był urlopowany na czas nieograniczony. Formalnie dyrektorem pozostawał do końca życia.
Był przyrodnikiem, specjalizował się w zoologii. W 1891 został członkiem komisji w sprawie podręczników do historii naturalnej. W dziedzinie zoologii pisał publikacje, także podręczniki szkolne. Łącznie stworzył 13 prac i rozpraw naukowych. Jego Podręcznik do nauki zoologii w klasach wyższych szkół średnich został zaakceptowany przez C. K. Radę Szkolną Krajową do nauki szkolnej i uchodził za najlepszy tego typu podręcznik. W 1909 został mianowany dyrektorem Komisji Egzaminacyjnej dla Szkół Ludowych i Wydziałowych w Krakowie.