Najwyższy Urząd Obrachunkowy i Kontroli przeprowadzał 3 rodzaje kontroliː kontrolę skarbową, kontrolę administracyjną i kontrolę państwową. Kontrola skarbowa sprawdzała, czy urzędy pracują zgodnie z wytycznymi zawartymi w ustawach; kontrola administracyjna sprawdzała, czy wydatki i przychody mieszczą się w budżecie; a kontrola państwowa umożliwiała sprawdzenie realizacji planu ekonomicznego przez władzę w określonym przedziale czasu. Kontrola państwowa była pomocna dla parlamentu, który w czasie uchwalania budżetu mógł sprawdzić, czy ministerstwa będą zdolne finansowo wprowadzić w życie punkty budżetu, który zostanie przyjęty. Urzędowi przewodniczył prezes nominowany przez prezydenta.
W 1951 Urząd został zastąpiony Ministerstwem Kontroli Państwowej. Ministrem był członek rządu, a urząd stał się organem administracji centralnej. Praca urzędu nie była rzetelna w związku z tym, że urząd pełnił funkcje polityczne i propagandowe. Po 1960 Ministerstwo przekształcono w Centralną Komisję Kontroli Państwowej i Statystyki, która dodatkowo zajmowała się prowadzeniem statystyk. Kontrola organów centralnych czy kontrola zarządzania zasobami finansowymi były praktycznie w ogóle nie przeprowadzane, a działalność Komisji skupiała się na kontrolowaniu wdrażania planu rozwoju państwa w przedsiębiorstwach produkcyjnych.