Wojna domowa w Kostaryce – konflikt zbrojny pomiędzy rządem Kostaryki a rebeliantami pod wodzą Joségo Figueresa Ferrery, który rozpoczął się 12 marca 1948 roku. Tło konfliktu Kostaryka do lat czterdziestych XX wieku
Kostaryka wyróżniała się znacznie pod względem politycznym na tle pozostałych republik Ameryki Centralnej. Od 1882 roku – z krótką przerwą w latach 1917–1919 – władza była przejmowana w sposób pokojowy, na drodze demokratycznych wyborów (choć czasami kontrkandydaci byli zmuszani do ustąpienia w drugiej turze). Spokój polityczny, połączony z licznymi postępowymi reformami wprowadzanymi przez kolejnych prezydentów, zaowocował korzystną sytuacją gospodarczą państwa na tle regionu. Większe problemy ekonomiczne pojawiły się dopiero w następstwie wielkiego kryzysu, pod ich wpływem doszło do rozbicia tradycyjnego podziału politycznego na liberałów i konserwatystów. Z jednej strony wzmocniły się tendencje rasistowskie, a z drugiej rósł w siłę komunistyczny ruch związkowy pod wodzą Manuela Mory. Wybrany w 1936 roku na prezydenta Leon Cortés Castro był jawnym zwolennikiem faszyzmu.