Rządy Rafaela Guardii i Teodora Michalskiego thumb|Teodoro Picado Michalski, prezydent Kostaryki przed konfliktem W 1940 roku prezydenturę objął Rafael Ángel Calderón Guardia z Partii Republikańsko-Narodowej. Skupiał on w swoich rękach coraz większą władzę, mając zagwarantowane wsparcie komunistów (od czerwca 1943 roku Awangarda Ludowa) i episkopatu. Jednocześnie prezydent przeprowadzał liczne reformy socjalne, takie jak wprowadzenie płacy minimalnej, program ubezpieczeń społecznych czy kodeks pracy gwarantujący ochronę interesów robotników. Koszt tych reform był jednak niebagatelny: w 1943 roku, podczas gdy sąsiednie republiki notowały nadwyżki, Kostaryka posiadała 42 procentowy deficyt budżetowy. Zarówno jego sojusz z Manuelem Morą, jak i wprowadzane przez niego reformy spowodowały, że Guardia postrzegany był przez państwa regionu jak i przez część własnych mieszkańców jako komunista.
Zgodnie z konstytucją Guardia nie mógł kandydować w wyborach 1944 roku, wystawił więc wskazanego mu przez komunistów Teodora Picado Michalskiego, który bez problemów został wybrany. Michalski kontynuował politykę Guardii, rozluźnił jednak nieco ograniczenia nałożone na działaczy opozycyjnych.