Pierwotna konstrukcja rakiet Congreve’a była podobna, czyli składała się z blaszanej rury wypełnionej czarnym prochem jako materiałem pędnym. Do tego korpusu przymocowany był długi pręt służący do utrzymania kierunku i równowagi. Dzięki lepszemu upakowaniu pędnika, pierwotne rakiety, o wadze 6–8 funtów i łącznej długości ok. 10 m (z prętem), osiągały zasięg do 2000 jardów (1800 metrów). Congreve dążył do stworzenia większych rakiet, które uważał za praktyczniejsze i ustanowienia całego systemu rakietowego, dzięki któremu możliwe by było masowe wystrzelenie setek rakiet, by osiągnąć zamierzony cel niszczący.
Budowa rac kongrewskich zmieniała się z czasem i ciągle je udoskonalano. Początkowo drążek, który tworzył ogon mający stabilizować tor lotu, mocowano do głowicowej części rakiety z boku. Później race udoskonalono tak, że drążek znajdował się pośrodku. Zaczęto też w racach stosować po kilka otworów ujścia gazów, odpowiednio je formowano lub dodawano do kadłuba skrzydełka, by wywoływać stabilizujący ruch obrotowy.