Congreve zbudował dwa typy rakiet – większe przewidziane były przede wszystkim dla Royal Navy i Royal Marine Artillery, do użycia w bombardowaniach; mniejsze, przeznaczone były także jako artyleria polowa, przez wojska lądowe. Ciężkie rakiety miały kaliber 8 i 6 cali (203, 178 i 152 milimetry). Przewidziane były do ostrzałów oblężniczych, największe z nich przenosiły 50-funtowy ładunek zapalający lub wybuchowy. Średnie rakiety występowały w kilku odmianach: 42 funtowej, głowica: 12–18 funtowy ładunek zapalający granat 12 lb granat 5,5 calowej haubicy 32 funtowej, głowica: 12–18 funtowy ładunek zapalający granat 9 lb lita kula 18 lub 24 lb kartacz (100–200 kul muszkietowych) wybuchowa: stożkowata, z ładunkiem 5–12 lb czarnego prochu 24 funtowej, z podobnymi, nieco mniejszymi głowicami. Lżejsze rakiety występowały w odmianach 18, 12, 9 i 6 funtowej, wszystkie z głowicami powyższych typów (zapalającej, wybuchowego granatu, kartacza i litej kuli). Pociski od 32 funtów w dół przeznaczone były także do użycia w polu, przez Royal Marine Artillery i Royal Horse Artillery. Maksymalny zasięg rakiety 42 funtowej wynosił 3500 jardów, 32 funtowej – 3000 jardów, 12 funtowej – 2500 jardów.