W wyniku prac badawczych nad praktycznym użyciem rac kongrewskich oraz ich udoskonaleniom utworzono dzięki Bemowi w armii polskiej pierwsze oddziały artylerii rakietowej.
W Wojsku Polskim Królestwa Kongresowego dnia 30 sierpnia 1822 utworzono I Polski Korpus Rakietników. Dowódcą został generał Piotr Karol Bontemps, którego adiutantem polowym był kapitan Józef Bem. Korpus składał się z dwóch pododdziałów: Półbateria Rakietników Konnych – dowódca kapitan Józef Jaszowski, stan osobowy w 1830 to 126 żołnierzy, w tym 7 oficerów, Półkompania Rakietników Pieszych – dowódca kapitan Karol Skalski, stan osobowy w 1830 to 150 żołnierzy, w tym 6 oficerów.
Użycie rac w powstaniu listopadowym Na początku 1831 podczas trwania powstania listopadowego półbaterię konną przeformowano w klasyczną baterię artylerii. Zrezygnowano z rakiet, a na wyposażenie przydzielono 8 armat 3-funtowych. Sprzęt z półbaterii konnej przekazano do półkompanii pieszej. W ten sposób z półkompanii pieszej powstała Kompania Rakietników Pieszych. Kompania ta wyposażona była w 10 wyrzutni kołowych zdolnych odpalić po cztery race kongrewskie naraz. Dodatkowo posiadano 13 przewoźnych kozłów, z których pojedynczy rakietnik mógł odpalać rakiety.