Zajęcie Bałkanów W 591 roku cesarz Maurycjusz zakończył wojnę z Persją i przerzuciwszy armię na tereny europejskie przeszedł w przymierzu z Antami do działań zmierzających do wyparcia Sklawinów za Dunaj. W odwecie w 593 lub 595 Awarowie najechali Bałkany. Cesarz podjął rokowania z Frankami na temat sojuszu antyawarskiego, czym związał siły awarskie na zachodzie. Pozwoliło to generałowi Priskosowi na przeprowadzenie w 596 roku zwycięskiej kampanii w Dacji na ziemiach Sklawinów. Po kolejnym najeździe awarskim w 598 roku, w następnym roku generał Priskos przeniósł działania wojenne w rejon Cisy i Temeszu, w samo serce Kaganatu awarskiego. Po jedenastu latach walk w 602 roku armia cesarska przekroczyła Dunaj przenosząc działania na tereny sklawińskie. Gdy jednak cesarz wydał rozkaz pozostania na bagiennych terenach naddunajskich na zimę, wojsko podniosło bunt, wyruszyło na Konstantynopol i osadziło na tronie cesarskim swego przywódcę setnika Fokasa. W Cesarstwie wybuchła wojna domowa, a wkrótce potem długoletnia wojna z Persją. Pomiędzy 609 a 615 rokiem Sklawini zalali niemal cały Półwysep Bałkański. Obroniły się Tesalonika i nieliczne miasta wzdłuż wybrzeży Morza Czarnego, Egejskiego, Jońskiego i Adriatyku. Romańska i grecka ludność półwyspu chroniła się w niezdobytych miastach albo ulegała asymilacji.