Część opuściła żyzne doliny zajęte przez Słowian i schroniła się w górach, zajmujących wnętrze Półwyspu Bałkańskiego. Porzuciwszy rolnictwo i kupiectwo zajęła się prymitywnym pasterstwem, zachowując jednak swój język romański. Romańską ludność pasterską nazywali Słowianie Włachami. Oprócz romańskich Włachów w górach, głównie albańskich, przetrwały resztki niezromanizowanej ludności iliryjskiej i trackiej, która w przyszłości miała utworzyć lud Albańczyków.
Rozmieszczenie się plemion sklawińskich na Bałkanach Po zajęciu półwyspu Sklawini rozpadli się na szereg związków plemiennych. Tereny przyszłej Bułgarii naddunajskiej zajęły plemiona Siewierców i Siedmiu Rodów W zachodniej Bułgarii w dolinie Timoku zamieszkali Timoczanie. Od zachodu graniczyli z nimi zamieszkali w dolinie Morawy Południowej – Morawianie. W Macedonii Wardarskiej i nad jeziorami Ochrydzkim i Prespańskim osiedlili się Brsjaci. W zachodnich Rodopach – Smolanie. Nad Strimonem – Strumianie. Na Półwyspie Chalcydyckim – Rinhini. W zachodniej części równiny tesalonickiej zamieszkalili Draguwici i Sagudaci. Tesalię zajęli Welegezyci. Epir – Wajunici. Na Peloponezie, w Lakonii, na wzgórzach Tajgetu ulokowali się Jeziercy i Milingowie. Około 625 roku Słowianie pojawili się na wyspach Morza Egejskiego.