thumb|Niszczyciel HMS „Fame” z charakterystyczną anteną HF/DF w formie „klatki” na maszcie rufowym W Wielkiej Brytanii prace nad lądową i okrętową wersją radionamiernika prowadzone były pod kierunkiem Roberta Watsona-Watta, zwanego "ojcem radaru". Pierwsza brytyjska wersja Huff-Duff, FH 1, zainstalowana została 12 marca 1940 roku na niszczycielu HMS „Hesperus”, a następnie na kilku innych okrętach eskortowych i ratowniczych. Z uwagi jednak na wzajemne zakłócenia elektroniczne, nie była możliwa jednoczesna instalacja na okręcie zarówno Huff-Duff tej wersji jak i radaru. Jako że dowódcy brytyjskich okrętów woleli polegać bardziej na radarze, priorytet prac nad Huff Duff uległ zmniejszeniu. Z wolna jednak brytyjscy inżynierowie opracowali ulepszone wersje radionamiernika: FH 2 i FH 3. Radionamiernik ten wykorzystywał antenę zawierającą wynalazek polskiego inżyniera Wacława Struszyńskiego, pracującego od sierpnia 1940 roku w Wielkiej Brytanii, pozwalający na oddzielenie sygnału z namiaru od jego odwrotnego echa, co stanowiło przełom technologiczny. W październiku 1941 roku pierwszy FH 3 zainstalowano na byłym okręcie US Coast Guard, który w Royal Navy służył jako eskortowiec HMS „Culver”. 31 stycznia 1942 roku został on jednak zatopiony przez U-105, co nie przyczyniło się do wzrostu zaufania do radionamierników.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Radionamiernik HF/DF · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.