W tym czasie w FH-3 zostało wyposażonych 25 okrętów eskortowych. W marcu 1942 roku wprowadzono do użytku najnowsza wersję FH 4, która była bardziej efektywna, toteż Royal Navy złożyła duże zamówienie na zestawy tej wersji. Do połowy 1943 roku Huff Duff był już powszechny na brytyjskich okrętach, wciąż jednak nie był niezawodny.
We Francji prace były prowadzone przez Laboratoire Telephonique w Paryżu i podążały równoległą do brytyjskiej ścieżką. Aż do upadku Francji w maju 1940 roku, Francuzi wymieniali z nimi tajne informacje. W chwili upadku Francji gotowe było urządzenie będące odpowiednikiem brytyjskiego FH 3.Po niemieckiej inwazji, francuscy inżynierowie zdołali przez Portugalię uciec wraz ze swoimi rodzinami do Stanów Zjednoczonych, zabierając ze sobą trzon dokumentacji, niszcząc też pozostawione w Paryżu gotowe urządzenia. Podobnie jednak jak Brytyjczycy, Amerykanie, którzy dysponowali własnymi odpowiednikami FH 3, preferowali aktywny radar ponad pasywny radionamiernik. Początkowo nie ufali inżynierom przybyłym z Francji, z powodu ich związków biznesowych z Niemcami. Wkrótce jednak przeprowadzono testy porównawcze brytyjskiego FH 3 i francuskiego DAQ. 26 czerwca 1942 roku szef operacji morskich US Navy admirał Ernest King podjął decyzję, że połowa amerykańskich niszczycieli oraz okrętów eskortowych ma zostać wyposażona w zestawy DAQ lub jakiekolwiek ich ulepszone modele.
Bibliografia
Kategoria:Radiolokacja