w Liście Judy w Biblii Tysiąclecia cieleśni, a w Biblii Gdańskiej bydlęcy (rezultat pobieżnego odczytania łacińskiego animales, jako „zwierzęcy”, a nie „duszewni”).. Jako tłumaczenie greckiego psychikoi zastosowano też w języku polskim określenie „psychicy”, użyte w tłumaczeniach i komentarzach do pism Tertuliana.
Sens teologiczny mały|św. Jan od Krzyża kontemplujący Boga Pojęcie duszewności jest stosowane w teologii części środowisk pentekostalnych, dążących do pogłębionej refleksji nad życiem duchowym i formacją chrześcijańską. Sens jego jest natomiast obecny w całej chrześcijańskiej teologii mistycznej i ascetycznej, jako różnego rodzaju niedoskonałość w życiu duchowym. W IV wieku św. Makary Wielki Egipski nauczał, iż przebóstwienie jest „przemianą duszy pod wpływem Boskiej mocy i stopniowym uduchawianiem duszewnej pneumy”, aż do zjednoczenia duszy z Bogiem. Opis różnorakich przejawów duszewności (nazywanych „niedoskonałością duszy”, „błędem początkujących”, „przywiązaniem duszy”, „szkodą duchową”) zawierają dzieła św. Jana od Krzyża, Doktora Kościoła z XVI wiekuPodstawowe prace św. Jana od Krzyża, w których szczegółowo opisuje działania duszy i ducha, to: Droga na Górę Karmel, Noc ciemna, Pieśń duchowa i Żywy płomień miłości..