O konieczności przezwyciężania tego, co współcześnie określa się jako „duszewność” pisał on, około roku 1580, przeciwstawiając autentyczne życie ducha posługiwaniu się naturalnymi władzami duszy:

mały|Watchman Nee, mistrz duchowości jako zjednoczenia z Chrystusem W XX stuleciu temat duszewności szeroko opracował Watchman Nee autor obszernych dzieł na temat konieczności uwalniania się ludzkiego ducha od przywiązań duszy oraz jego uczeń i popularyzator Witness Lee, także o bogatej twórczości w tej dziedzinie. Zdaniem Watchmana Nee, używającego konsekwentnie pojęcia „duszewność”, jest ona „jednym z największych i najbardziej powszechnych zagrożeń dla życia duchowego chrześcijanina i zarazem dla życia całego Kościoła”. Nauczał on w 1948 roku:

Podstawą antropologiczną dla pojęcia „duszewności” jest przyjęcie biblijnego trójpodziału: duch (hebr. ruah; gr. pneuma; łac. spiritus) – dusza (hebr. nephesz; gr. psyche; łac. anima) – ciało (hebr. baszar; gr. soma; łac. corpus). Pojęcie „duszewność” jest zatem uzupełnieniem, stosowanych powszechnie w tym kontekście, pojęć „duchowość” i „cielesność”. Tradycyjna antropologia filozoficzna i teologiczna rozróżnia zwykle tylko ciało i duszę, jako całą duchową część osoby ludzkiej, bądź przy zastosowaniu trójpodziału, w miejsce „ducha” stawia „umysł” (gr. nous;