łac. mens). Antropologia biblijna idzie bardziej w głąb, gdyż jej głównym zainteresowaniem jest zbawienie człowieka, a nie poznanie struktury bytu. Tym, co jest zdolne oddzielić duszę od ducha, jest właśnie żywe Słowo Boże (por. Hbr 4, 12).
mały|św. Teresa Benedykta od Krzyża Kościół katolicki naucza, iż w tym stwierdzeniu Pisma Świętego nie chodzi o substancjalne rozdzielanie duszy i ducha, jako osobnych bytów, ale o rozróżnianie ich, potrzebne do dojrzewania, uświęcania i wzrastania ku Bogu całej natury człowieka pod wpływem łaski. Bowiem „rozróżnienie to nie wprowadza jakiegoś dualizmu w duszy (Sobór Konstantynopolitański IV w 870 roku), lecz duch oznacza, że człowiek, począwszy od chwili swego stworzenia, jest skierowany ku swojemu celowi nadprzyrodzonemu (Sobór Watykański I w 1870 roku)”Katechizm Kościoła Katolickiego 367. Św. Teresa Benedykta od Krzyża, karmelitanka (Edyta Stein) precyzując, upatruje w „duchu” najwyższą część (aspekt) duszy, która jest bezpośrednio skierowana ku Trójcy Świętej, zaś „dusza” (w rozumieniu Nowego Testamentu), to te aspekty całej duszy, które są bliższe ciału, czyli jej rola formy ciała. W kontekście tego rozważa określenia ciało duszewne (gr. σώμα ψυχικόν, łac. corpus animale, niem. beseeltes Leib) i ciało duchowe (gr. σῶμα πνευματικόν, łac. corpus spirituale, niem.