Chicago W drugim sezonie w Detroit Hall ponownie zagrał we wszystkich spotkaniach sezonu, ale pod jego koniec został kupiony przez Black Hawks. Do Chicago razem z Hallem przeniósł się też napastnik Ted Lindsay. Przenosiny były efektem złości menedżera Red Wings Jacka Adamsa, spowodowanych zamiarem utworzenia związku zawodowego graczy, którego inicjatorem był Lindsay. Po transferze do klubu z Wietrznego Miasta Hall od razu został podstawowym graczem, kończąc sezon z występem w każdym meczu sezonu zasadniczego i play-offów. w 1961 Hall chronił bramkę aż do zdobycia przez Black Hawks pierwszego od 1938 Pucharu Stanleya, w meczu z Detroit. 8 listopada 1962 seria rozegranych meczów z rzędu została przerwana, w spotkaniu z Boston Bruins przez kontuzję pleców. Hall został zmieniony w trakcie meczu przez Denisa DeJordy’ego. Do tego momentu Hall rozegrał kolejno 502 mecze bez przerwy w okresie 8 sezonów. Rekord, który ciężko będzie pobić jakiemukolwiek innemu bramkarzowi. Andrew Podnieks, kanadyjski historyk hokeja i autor ponad 45 książek o tym sporcie napisał, że E.M. Swift ze Sports Illustrated mówi o rekordzie Halla, że
Glenn Hall przez zdecydowaną większość kariery występował bez maski. Początkowo przez stres miewał przedmeczowe odruchy wymiotne.