Później był to już tylko nawyk przed każdym meczem.
Późniejsze sukcesy Mimo zdobycia Trofeum Vezina Hall nie miał zabezpieczonego numeru w trakcie Expansion Draft w 1967. 38-latek został wybrany przez zespół St. Louis Blues. Blues, jedna z sześciu franczyz w ich pierwszym roku w NHL, ściągnęli do siebie również kilku innych weteranów jak Reda Berensona i Phila Goyette, zdobywając play-offy zachodniej dywizji w dwóch 7-meczowych seriach. Hall pokierował Bluesmanów aż do finału Pucharu Stanleya. Większość kibiców spodziewała się rozgromienia pierwszoroczniaków Blues przez faworytów Montreal Canadiens. St. Louis Blues przegrali serię 4–0, ale każde ze spotkań było wyrównane i ekscytujące, w głównej mierze dzięki postawie Halla w bramce. Jego gra została doceniona przez wręczenie mu Trofeum Conna Smythe’a dla najwartościowszego zawodnika play-offów, nagrody rzadko wręczanej zawodnikowi przegranego zespołu.
W 1968 do składu Blues dołączył weteran-legenda Jacques Plante, dzieląc miejsce w bramce z Hallem. Dwójka zdobyła w sezonie 1968–69 Trofeum Vezina, jednocześnie ustanawiając ówczesny rekord Blues na 13 meczów z czystym kontem.